Çoşkun şelaleler gibi yüreğim. Keskin ve yüksek yamacım suyumu çoşkun akıtan.

Belki uzaktan seyrine doyulmaz.  Sesimin gürlüğü heybetimden sanılır.

Yüksekten düşüşümün sesidir bu aslında.

Oluşan renk cümbüşü hızla düşen damlalarımın bıraktığı iz.

Bir ben bilirim o dik yamacın acısını, bir de dibimdeki taşlarım. Suyun sertliği zamanla aşındırır onları. Şekilde değişir. Küçülenler kaybolup gider. Belki bir yerlerde bir parçamı bulurlar ne pürüzsüz diye.

Suyun defalarca vurarak şekil verildiğini kimseler bilmez. Akla gelmez.

Seyre gelen uzak diyarın nefesleri seyrettiği ile kalır. Kimse cesaret edemez yamacıma yaklaşmaya. Kimse dayanmaz o yamacın acısına.

Seyirlik hayatların, yumuşak sularının nasıl can yaktığını sadece kendi yamacının taşları bilir.

Coşkun bir şelaleyim, kendi yamacından aşağıya gürültüyle akıp taşlarımın köşesini törpüleyen.

Bir köşeden, aman üzerim ıslamasın diye uzaktan birkaç dakikalık seyredilen…

Birkaç hatıra fotoğrafına öylece arka fon seçilen.

Çoşkun bir şelaleyim. Gürül gürül akan sularından bile rengarenk ışıklar gösteren.